ਲੰਬੇ ਹਾਈਵੇ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ: ਰਾਈਡਰ ‘ਫਲੋ ਸਟੇਟ’ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ

ਹਰ ਰਾਈਡਰ ਇਹ ਪਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇੰਜਣ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ ਢਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੜਕ ਅੱਗੇ ਬੇਅੰਤ ਫੈਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਹ ਥਰੌਟਲ ਨਾਲ ਤਾਲ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਚਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੱਕ ਕੇ ਪਰ੍ਹੇ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਦਸਤਕ ਦੇਣੀ ਹੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਚੌਕਸ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਕਾਗਰ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਦਬਾਅ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਜੋ ਰਾਈਡਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਈਡ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬੋਰੀਅਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਣਾ। ਇਹ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸਟੀਕ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਫਲੋ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਨੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ - ਮਾਨਸਿਕ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਡਿਜੀਟਲ ਤੌਰ ਤੇ। ਹਾਈਵੇ ਦੇ ਲੰਬੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਈਡ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਖਿੱਚੋਤਾਣ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫੈਸਲੇ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵੀ ਘੱਟ। ਮਨ ਹੁਣ ਇੱਕ ਕੰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਭੱਜਦਾ; ਉਹ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ। ਬੈਠੇ-ਬਿਠਾਏ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਰਾਈਡਿੰਗ ਓਨਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਮੰਗਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਰੁੱਝਿਆ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੋਝ ਨਾ ਪਾਵੇ। ਇਹ ਸੰਤੁਲਨ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਅ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਫਲੋ ਸਟੇਟ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਧਿਆਨ ਤਿੱਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਵੀ ਸਹਿਜ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਰਾਈਡਰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਸ ਰਾਈਡ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਲੋ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ ਤਾਲ ਲੰਬੇ ਹਾਈਵੇ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਤਾਲ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕਸਾਰ ਰਫ਼ਤਾਰ, ਇੰਜਣ ਦੀ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਚਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਥਰੌਟਲ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਾਲ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਸਕੂਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਪਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਬੁੜਬੁੜ ਮੱਧਮ ਪੈਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਾਈਡਿੰਗ ਦੇ ਉਲਟ, ਜੋ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਹਾਈਵੇ ਦੀ ਰਾਈਡਿੰਗ ਸ਼ਾਂਤ ਚੌਕਸੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਟੱਕਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਹਿਮਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਸਮਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਈ ਰਾਈਡਰ ਫਿਊਲ ਸਟਾਪ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਛਲਾ ਘੰਟਾ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਲੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲਗਾਤਾਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਘੜੀ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਦਿਮਾਗ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਣਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਜਜ਼ਬ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਲੰਬੀਆਂ ਰਾਈਡਾਂ ਥਕਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਡੁਬੋ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਈਵੇ ਜਦੋਂ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਟੁਕੜੇ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ: ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਫਲੋ ਲਈ ਧਿਆਨ ਦਾ ਕਿਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਇਹ ਸਹਾਰਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਈਡਰ ਹਵਾ ਦੇ ਰੁਖ ਦਾ ਬਦਲਣਾ, ਇੰਜਣ ਦੀ ਥਰਥਰਾਹਟ, ਸੜਕ ਦੀ ਬਣਤਰ ਵਿੱਚ ਹਲਕੇ ਫ਼ਰਕ ਅਤੇ ਥਰੌਟਲ ਦਾ ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਆਉਂਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਸੰਕੇਤ ਮਨ ਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਕਟ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਡੂੰਘਾ ਜੁੜਾਵ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਰਾਈਡਰ ਅਕਸਰ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਰਾਈਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜਦੇ ਹਨ। ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਭੂਮਿਕਾ ਸੰਗੀਤ ਹਰ ਰਾਈਡਰ ਦੇ ਫਲੋ ਉੱਤੇ ਵੱਖਰਾ ਅਸਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲਈ ਧੀਮੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਇੰਸਟਰੂਮੈਂਟਲ ਗੀਤ ਤਾਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਿਖਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਕੁਝ ਲਈ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵੱਧ ਕਾਰਗਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੀਤ ਬਦਲਣੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ ਪਲੇਲਿਸਟਾਂ ਜਾਂ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਵਰਗੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਲੋ ਇੱਕਸਾਰਤਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਤਾਲ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਈਡਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਨ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਲੋ, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਰਾਈਡਰ ਦੀ ਸੁਚੇਤਤਾ ਫਲੋ ਸਹਿਜ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵਧ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਰਾਈਡਰ ਸ਼ਾਂਤ ਇਕਾਗਰਤਾ ਅਤੇ ਊਂਘ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਡੁੱਬੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਈਡਰ ਪੂਰੀ ਥਕਾਵਟ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਫਲੋ ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਧੋਖਾ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਈਡਰ ਸੜਕ ਵੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਮੁੜਦੇ ਹਨ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਈਡਰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਜਾਂ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਕਰਕੇ ਹਾਈਵੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੈ ਸਪਸ਼ਟਤਾ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤਾਜ਼ਗੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਰਾਹਤ। ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਗਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ। ਹਾਈਵੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਥਾਂ, ਚੁੱਪ, ਇੱਕਸਾਰਤਾ ਅਤੇ ਸਾਦਗੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਉਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਈਡਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੁਰਲੱਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਆਪਣੇ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਅਹਿਸਾਸ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।